Powyższe praktyki zdają się pełnić szereg różnorodnych funkcji, raz dając upust ogromnemu bólowi i żalowi, innym razem podkreślając znaczenie straty. Być może osoby okaleczające się w reakcji na napięcie emocjonalne kierują się dążeniem do spełnienia podobnych funkcji wynikających ze straty i smutku. W rozdziale czwartym zobaczymy, że samouszkodzenia są podejmowane w następstwie przeżywania smutku z powodu odejścia bliskiej osoby (często jeszcze w dzieciństwie), po traumatycznej rozłące lub rozpadzie ważnego związku. Samouszkodzenia wiążą się też często z wykorzystaniem seksualnym bądź maltretowaniem, zawierającymi w sobie element istotnej straty i mogącymi rodzić głębokie poczucie żalu. Zwróciłyśmy już uwagę na to, że kary stosowane zarówno wobec przestępców, jak i dzieci, częstokroć łączą się z fizycznym bólem i uszkodzeniami ciała. Metody te służą kontroli społecznej i od setek lat społeczeństwa ujarzmiają za pomocą kar fizycznych i okaleczeń nie tylko kryminalistów, ale też i inne osoby zagrażające władzy rządzących. Wystarczy odwołać się choćby do znanych z różnych krajów przykładów dotyczących politycznych dysydentów i aktywistów, działaczy związkowych, bojowników o prawa obywatelskie i uczestników demonstracji pokojowych.